NASZYCH UCZUĆ BRONIŁ ANIOŁ

I POD DRZWIAMI CI?GLE STAŁ

PEWNEJ NOCY Z NIM ODESZŁAŚ

ZNÓW JAK PALEC BYŁEM SAM

CO ON MIAŁ W SOBIE ŻE POSZŁAŚ Z NIM

CZEGO NIE MAM BY BYĆ TAKI SAM

MOŻE SKRZYDEŁ A POD NIMI

CAŁY ŚWIAT



LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

BEZMYŚLNIE TAK

LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

WŁAŚNIE TAK



ANIOŁ UPADŁ JUŻ PO ROKU

CHCIAŁAŚ WRÓCIĆ POD MÓJ DACH

ZAPUKAŁAŚ NIE OTWORZĘ

JUŻ CIĘ NIE MA W MOICH SNACH



COŚ JUŻ MAM W SOBIE -ANIELSKI ZNAK

TERAZ WIEM CZEGO MI BRAKOWAŁO

WŁAŚNIE SKRZYDEŁ A POD NIMI

CAŁY ŚWIAT



LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

BEZMYŚLNIE TAK

LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

WŁAŚNIE TAK



LUDZIE TO WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

WŁAŚNIE TAK



LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

BEZMYŚLNIE TAK

LUDZIE NIE WIEDZĄ KOCHAJĄ WŁAŚNIE TAK

WŁAŚNIE TAK



 



Ktokolwiek widział ją

znaków szczególnych brak

ubrana była w stare dżinay

w przeciwdeszczowy płaszcz



była płaska jak deska

miała szesnaście lat

pokłute obie ręce

na ustach trawy smak



nic światu nie zrobiła

nikogo nie zabiła

kochała zapach łąk

ciepło splecionych rąk



niby taka jak wiele

niby taka ją inne

ale przecież jedyna

ale przecież niewinna



kiedy ją znaleziono

w żółtym podartym prochowcu

wyglądała jak żonkil

zapatrzony w nieboskłon



więc ciebie proszę panie

chodzący po rajskim ogrodzie

oszczędzaj żółte motyle

oszczędzaj kwiaty na głodzie