Dzień w dzień

noc w noc

z diabłem w karty gram

jak wir

na dno

wciąga mnie ta gra

o dziewczynę tę co twarz

tak jak anioł ma

i pijana szczęściem swym

tańczy naga w snach

może nie mam szans

lecz nie poddaję się do końca

walczę chociaż pech

chce w ziemię wdeptać mnie

tak jak morze złudzeń

końca nie ma gra

stawka nieraz

na kolana rzuca nas

wstanę żebym mógł

to powiedzieć ci

chociaż diabła wart ten świat

coś znaczyłem w nim



Ktokolwiek widział ją

znaków szczególnych brak

ubrana była w stare dżinay

w przeciwdeszczowy płaszcz



była płaska jak deska

miała szesnaście lat

pokłute obie ręce

na ustach trawy smak



nic światu nie zrobiła

nikogo nie zabiła

kochała zapach łąk

ciepło splecionych rąk



niby taka jak wiele

niby taka ją inne

ale przecież jedyna

ale przecież niewinna



kiedy ją znaleziono

w żółtym podartym prochowcu

wyglądała jak żonkil

zapatrzony w nieboskłon



więc ciebie proszę panie

chodzący po rajskim ogrodzie

oszczędzaj żółte motyle

oszczędzaj kwiaty na głodzie